Bir sipariş listesi sayfası düşünün. Tek işi var: siparişleri ekrana basmak. Örnek bir servis grafiği kurup kurucuları saydım — o tek istek boyunca yedi nesne kuruldu, ikisi kullanıldı. Beşi, hiç dokunulmadan çöpe gitti. PHP tarafında DI container tam bu noktada hem çözüm hem suç ortağıdır. Bağımlılıkları sizin yerinize kurar, ama kaç tane kurduğunu söylemez. Bağımlılık […]
Geçen hafta sunucudaki PHP’yi 8.1’den 8.5’e taşıdım ve bunu bir bakım işi olarak yazdım. Bu hafta radara giren araç, o sürümü bir ön koşul olarak istiyor. TypePHP, PHP kaynak kodunu C++’a, oradan da native makine koduna çeviren bir AOT (ahead-of-time) derleyici. Yani yazdığınız PHP’yi yorumlanacak bir betik olmaktan çıkarıp çalıştırılabilir bir ikili dosyaya dönüştürüyor. Metafor […]
Bölüm 3.2’de beş dakikada gelen prototipi konuşmuş, sözü şuraya bağlamıştım: bir sonraki bölümde buluta hiç uğramadan çalışmayı konuşacağız. Sözümü tutuyorum. Lokal LLM meselesi sahada genelde iki cümleye sıkışıyor: “Kod benim makinemden çıkmaz” ve “jeton parası ödemem”. İkisi de doğru. Kimsenin söylemediği üçüncü cümle şu: kabloyu şebekeden çektiğiniz anda elektriği, jeneratörü ve bakımı da siz üstlenirsiniz. […]
Kendi blogumun Site Sağlığı ekranında PHP 8.1.2 yazıyordu. 2022 başından kalma bir yama seviyesi, 2026 Eylül’ünde, internete açık bir sunucuda. PHP sürüm yükseltme işini yıllardır “sonra bakarım” diye ertelemiştim; ertelediğim şeyin adı artık sadece eskilik değil, yamasızlık. Bir günde 8.5.9’a geçtim. Kırılan bir şey olmadı — ama yolda beş tane tuzak vardı ve üçüne bastım. […]
Bir sayfayı modele yedirme işini çoğumuz aynı şekilde çözüyoruz: file_get_contents, biraz strip_tags, üstüne iki regex, sonra gönder gitsin. Sonuç da hep aynı oluyor. Model cevabın yarısını üst menüden, çeyreğini KVKK metninden topluyor, geri kalanı da “Sepetim (0)” yazısından ibaret kalıyor. Geçen aylarda modelin hafızasının Dory’ye dönmesini konuşmuştuk. Bu haftanın radar konusu aynı balık metaforunun öbür […]
Prompt’u yazıyorsunuz, kırk saniye sonra çalışan bir arayüz geliyor. v0 ve Bolt.new gerçekten ne yapıyor, neyi yapmıyor ve o beş dakikalık prototip kendi projenize girdiğinde ne oluyor?
Production ortamında karmaşık bir log silsilesini çözmesi için güvendiğim bir yapay zeka ajanıyla çalışıyordum. İlk beş dakika her şey harikaydı; mimariyi anladı, kodun zayıf noktalarını buldu. Ancak on beşinci dakikaya ve yirminci prompta geldiğimizde, o dahi yapay zeka abimiz aniden Finding Nemo’daki Dory’ye dönüştü. Bana en başta kendi verdiğim parametreleri, hatta ne yapmaya çalıştığımızı sormaya başladı.
Serinin önceki yazılarında AI ile kod yazarken nasıl “güç zehirlenmesi” yaşadığımızı ve “medyum” gibi davrandığımızı konuşmuştuk. Ama teknoloji dünyası “dur biraz dinlen” demiyor. MindsDB, Anton adını verdiği “Otonom BI Ajanı” ile karşımıza çıktı.
Serinin önceki yazılarında “Vibe Coding” ile ortalığı nasıl dağıttığımızı ve AI’nın verdiği o sahte “Tanrı modu” özgüveniyle nasıl zehirlendiğimizi konuştuk. Bugün ise işin biraz daha “spiritüel” boyutuna iniyoruz: Prompt Engineering. Pardon, ağzımdan yanlış çıktı; aslında kastettiğim şey Kod Medyumluğu. Çünkü dürüst olalım, çoğumuzun klavye başında yaptığı şey mühendislikten çok, bir ruh çağırma seansına benziyor. Ekranın karşısına geçip, “Ey GPT, eğer buradaysan bize bir useEffect içinde çalışan, ama sonsuz döngüye girmeyen bir fetch fonksiyonu gönder…” diye dua ediyoruz. Gelin bu seanslarda yaptığımız o meşhur hatalara ve “mühendislik” sandığımız medyumca davranışlara 11 maddede bakalım.
Birçok geliştiricinin “yapay zeka ile kod yazıyorum” derken aslında yaptığı şey, klasik VS Code editörüne bir GitHub Copilot eklentisi kurup sekme tuşuna basmaktan ibaret. Eğer yapay zekayı sadece bir “otomatik tamamlama” aracı olarak kullanıyorsanız, Vibe Coder felsefesinin yanından bile geçmiyorsunuz demektir.